Kahilangan Uma’
By: Mutfiah Ani
Hari ini aku himung banar. Talu hari lagi aku diwisuda. Aku kuliah di Fakultas MIPA Unlam program studi matematika. Nang maulah aku himung banar aku lulus dengan predikat cumlaude, IPKku 3,9. Parjuanganku salawas ngini kada sia-sia. Aku kuliah sambil bagawi, lawan nitu jua aku dapat beasiswa. Mun kada dapat beasiswa mungkin aku kada kawa malanjutakan kuliahku. Aku handak mambari habar wan umaku, aku satumat lagi di wisuda. Aku handak mamaku mandampingi aku di hariku nang basajarah. Ku suruh mamaku ka Banjarbaru dua hari sabalum aku diwisuda. Mamaku himung banar mandapat habar dariku, sidin langsung basisimpun barang-barang lawan baju nang handak sidin bawa ka Banjarbaru. Sidin rancana handak tulak sungsung naik colt.
Aku handak mambahagiakan kuitanku nang tinggal saikung, yaitu umaku nang paling kusayang. Imbah aku di wisuda nih aku langsung bagawi jadi dosen di Unlam. IPK ku nang tinggi maulah aku di tarima jadi dosen di kampus ngini, lawan jua salawas aku kuliah aku jadi asisten dosen. Di kampus aku lumayan tarkanal, urang banyak manganal aku sabab aku pintar wan aktif di organisasi. Jadi kena mun sudah jadi dosen tetap di Unlam aku kawa manggantiakan mamaku mambiayai ading-adingku sakulah. Wahini kanakan nang les wadahku lumayan banyak, wahini nang les anak SMP wan anak SMA. Aku handak kena sidin kada usah tapi bagawi nang barat-barat lagi, karana sudah ada aku nang bagawi.
Aku kada sabar lagi malihat mamaku himung malihat aku diwisuda kena, aku handak malihat sidin bangga baisi anak kaya aku. Sudah jam dua, tapi kanapa mamaku kadada manalipun. Biasanya mun sidin handak kawadahku mun sudah parak sampai sidin manalipun badahulu. Tapi ngini sudah jam satuan, sidin gin kadada manalipun lagi. Jarak antara Tanjung ka Banjarbaru sakitar 6 jam haja, tapi ngini sudah lima jaman labih, mamaku kada sing datangan jua. Aku handak manalipun, sakalinya hp sidin kada aktif. Hatiku kada kakaruan sudah. Kada jadikah mamaku handak ka Banjarbaru, dalam hatiku nih. Tapi asa kada mungkin mun kada jadi. Mamaku tu kada bisa badusta, mun bapadah handak datang, pasti sidin datang. Ku tunggui sajam, dua jam, masih ha mamaku balum datang. Ku manalipun acilku nang bisi hape, manakunakan mamaku. Ujar acilku, jadi ae mamaku tulak ka banjarbaru malah matan sungsung tadi tulaknya. Nah, asa kada nyaman parasaanku. Busiya mamaku………………
“Ma’ ulun umpat daftar PMDK lah mak ” ujarku wayah nitu manakuni mamaku.
“Apa nitu nak PMDK?” umaku batakun balik.
“Itu na mak ae, ujian handak masuk kuliah ulun handak banar kuliah mak ae” aku manyahuti.
“Uma nak ikam tahu haja kita ni kada sing duitan, jadi kayapa mama’ handak mambiayai ikam kuliah” ujar umaku, suara sidin gimit asa handak manangis.
“Kena mak ae ulun kuliah sambil bagawi, ulun handak maajuakan beasiswa mun ada” jarku.
“Amun kaitu tasarah ikam nak ae, mama do’akan supaya ikam ditarima. Kena pasti ada ja razakinya dari Allah” jar umaku pulang.
“Inggih mak ae, ulun minta do’a pian supaya ulun kena kawa kuliah wan sukses”.
“Mama ni nak ae ba do’a tarus siang malam supaya anak mama barataan kawa sakulah nang tinggi supaya kada bungul kaya mama nih.” Ujar umaku.
“Pian jangan bapadah kaitu pang ma’ pian tu kada bungul, pian tu urang paling hebat, kuat wan sabar nang pernah ulun kenal ulun sayang banar lawan pian.” Aku baparak mamagut umaku.
Kada lawas kamudian ada pangumuman di sakulahku. Sakalinya nitu pangumuman nang lulus ujian PMDK samalam. Alhamdulillah sakalinya ngaranku ada di pangumuman nitu. Aku sanang banar, aku basyukur banar ditarima PMDK.
“Siti, Siti ikam dicarii bapak Syamsudin, datangi ka kantur jar sidin.” Ujar kawanku nang bangaran Isqi mamadahiku.
“Iya kah? Kira-kira ada apa yu aku dikiyau sidin?” aku batakun ka Isqi sambil bajalan manuju kantur guru.
Sakalinya di kantur pak Syamsudin mahadangiku di muka lawang.
“Pian mangiyau ulun kah pak? Ada apa pak?” ujarku batakun ka pak Syamsudin.
“Ti, beasiswa S1 ikam gol Ti ae. Ikam harus malanjutakan kuliah tupang, sayang mun kam kada kuliah, ikam nih pintar” ujar pak Syamsudin mambari habar.
“Bujuran kah pak? inggih pak ae ulun handak malanjutakan kuliah, ulun gin ditarima jua PMDK, makasih pak lah atas bantuan pian salawas ini.”
“Sama-sama Ti ae, ikam nih murid kasayangan bapak sabab ikam pintar matematika pang. Aku handak ikam kena jadi ahli matematika” ujar pak Syamsudin.
“Inggih pak ae ulun minta do’a pian ”.
Singkat carita, akhirnya aku lulus sakulah. Aku malanjutakan kuliah. Aku musti kawa bairit mun handak kuliah, jar umaku. Kada lawas aku kuliah, aku dapat gawian mambari les matematika lawan kanakan SD wan SMP. Lumayan, duitnya gasan biaya hidup ku di kos-kossan. Umaku sabulannya paling kawa mambari duit sadikit banar sabulannya. Duit barian sidin cukup gasan mambayar kos haja. Gasan makan, duit dapat aku ma les kanakan tu pang. Mun maingatakan mamaku di kampung, asa handak manangis aku. Matan sungsung sampai siang umaku bajualan sayur di pasar, wayah malamnya mamaku baulah wadai gasan dititipakan ka warung-warung. Asa kadada waktu istirahat gasan umaku. Kayapa handak istirahat wan basantae-santae mun duit kada bisi, adikku sabarataan sakulah, nang saikung sudah SMA, nang pahalusnya masih SD. Sabarataan mamarluakan biaya.
Abahku maninggal waktu ngitu aku masih SMP, adingku masih SD, nang pahalusnya balum sakulah. Abahku maninggal gara-gara panyakit malaria. Sapaninggal abahku, otomatis umaku lah nang manggantiakan abahku mancari duit. Siang-malam bagawi, sampai awaknya kurus nang kaya iwak karing. Nukar baju gasan sidin saurang gin asa kadada tasisa duit, mun malihat umaku asa mambari maras. Baju nang dipakai tiap hari nang itu-itu haja, nang sidin pikirakan cuma anak-anaknya haja asal anaknya kawa makan lawan sakulah udah sanang banar sidin. Sidin kada mamikirakan awak sidin saurang, garing-garing ginsidin masih tatap haja maulah wadai. Wonder women tu pang aku manggalari umaku. Di dunia ngini umaku tu pang urang nang paling kusayangi. Sidin binian hebat, sabar wan kuat.
Sampai taguring aku mahadangi umaku di muka lawang kos ku. Aku maitihi jam, hah sudah jam 5 masih haja kadada habar dari umaku. Pikiranku sudah kada nyaman, aku kada handak fisarat burukku ni jadi kanyataan. Aku hanyar ingat, tadi malam aku bamimpi nang aneh banar. Dalam mimpiku tu umaku kalihatan bungas banar mamakai baju putih. Dalam mimpiku tu ada jua abahku, abahku maingkuti tangan umaku handak mambawa umaku tarabang. Sabalum tarabang lawan abahku, umaku sampat bapasan lawan aku, nang kira-kira bunyinya kaini:
“Siti, anakku pabila mama’ kadada lagi jagailah ading-ading ikam, ikam anak mama’ nang paling ganal. Ikam lah nang manggantiakan tanggung jawab mama’ maasuh ading-ading ikam mun mama’ kadada,” ujar mama dalam mimipiku.
“Pian handak kamana ma’? kanapa pian bapadah nang kaitu?”aku manyahut. “ Aku handak umpat abah ikam” jar mamaku. Imbah bapandir nang kaitu, mamaku dibawa tarabang abahku.
Awalnya aku bapikir ngitu mimpi nang biasa haja, tapi hari ini firasatku asa kada nyaman banar. Aku takutan mimpiku tadi malam jadi kanyataan. Tulilit tulilit, hapeku babunyi. Kuitihi siapa nang manalipun, sakalinya acilku.
“Hallo cil, ada apa?”
“Ti, mama ikam Ti,” suara acilku manangis di talipun.
“Mama kanapa cil?” aku bakuciak.
“Uma ikam sudah kadada lagi, colt uma ikam kacalakaan di Rantau Ti ae.”
“Mamaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa’,” aku bakuciak sambil manangis, imbah ngitu dunia asa kadap.
Impianku hancur handak maulah umaku himung. Wahini mamaku sudah kadada lagi. Kadada lagi uma nang mambisai aku katika aku manangis, kadada lagi uma nang mamijti aku pabila aku kauyuhan, kadada lagi uma nang manunggui aku guring wayah aku garing. Umaku nang paling kusayang maninggalakan aku wayah aku handak sukses. Padahal cita-citaku/kahandakku nang paling ganal mambahagiakan sidin. Wahini kami batiga badingsanak jadi anak yatim piatu.
Selasa, 18 Mei 2010
Langganan:
Posting Komentar (Atom)

Tidak ada komentar:
Posting Komentar